Bugünkü Radikal gazetesinde bir haberin başlığı  ”Diyarbakır’da “21″ sıkıntısı” şeklinde.  Sıkıntının nedeni Diyarbakır’ın trafik kodu ve araçlardaki plakalarla ilgili vatandaşların çektiği çileler üzerine.

Biz de aynı gün farklı bir başlık atalım “Diyarbakır’da “21″ coşkusu“. Konser bizim için iki yönden çok anlamlı birincisi Diyarbakır çoktandır gelmek istediğimiz bir şehir. Bazılarımız Diyarbakır’ı daha önce görmüş ancak hep beraber orada olmak bugüne dek yüzlerce mail aldığımız rock müzik dinleyicisini görmek, tanımak bizler adına önemli. Diğer bir önem de altı ay aradan sonra Berke Özgümüş’le yeniden çalıyor olmak adına. Kendisini ve sahne enerjisini özlemiştik.

Cumartesi günü görüşmek üzere, civar kent ve kasabalarda oturan redd dinleyicilerini de Diyarbakır’a bekliyoruz.

Bugün 19 Ocak ve evet 19 Ocak’ta ne olduğunu unutmadık hala…Maalesef yakın tarihimiz 19 Ocak’larla dolu. Videodaki isimler öldürülmüş gazetecilerimiz. Düşüncelerinin bedelini canıyla ödeyen tüm gazeteci, yazar, düşünür ve sanatçılarımızı anıyoruz.  Bugün Agos gazetesi önünde olacağız ve tekrar onları hatırlayacağız…

Çocukluğumuzdaki bilim kurgu filmleri 2010 yılında uzayda bir yerlerde olacağımıza inandırmıştı bizleri. Işınlanmalar, uzay araçları, görüntülü konuşmalar vs. Henüz ne uzayda yaşamın keşfine ne de uzayda yolculuk etmeye dair bir tanıklık etmedik, fazlasıyla hayal kırıcı. Ancak görüntülü konuşma, ortam dinlemesi, telefon dinlemesi, ve sokak ve binalara yerleştirilen kameralar bireyi özgürleştirmekten çok kontrol altında tutmaya dair bir yörünge içine hapsetti hepimizi. Bizlere yeni bir uzay yaratıldı, atmosferi ideolojik gazlarla oluşturulan. Uzaya dair aklımızdaki o büyük boşluk yerini parsellenmiş ve çevrelenmiş bir hayalgücüne bıraktı.

Bu ironik dilden bir parça dümen kırıp konuyu memlekete getirelim; Ocak ayı Türkiye’nin bir çok acısına tanıklık etmiş talihsiz bir ay, yılın ilk ayının yeni yıla dair umut pompalamasını beklerken “ …acaba bütün yıl böyle mi olacak? ” diye başımızı önümüze eğdiğimiz onlarca şey yaşadık geçmişte.

Uğur Mumcu 1993, Hrant Dink ise 2007’de yılın ilk günlerinde acımasızca öldürüldü. Failleri, derin devlet ilişkileri ve halen tartışıladursun Türkiye’nin batısında da doğusunda da değişen bir şey yok. Bireysel özgürlükler, etnik ve inanç üzerinden yapılan siyaset ve ayrımcılıklar bizleri bir an olsun geçmişten uzaklaştırmıyor. Sanki Türkiye bir koşu bandı üzerinde maratona katılmış, zamanla ulaştığı bir yer yok. Koşu bandını kapatmak isteyenlerse acımasızca cezalandırılıyor. Ocak ayında hayatları başkaları tarafından ucuz çıkarlar adına sonlandırılan Uğur Mumcu, Hrant Dink ve Metin Göktepe’yi saygı ve sevgiyle anıyoruz.

“Özgürlük Sırtından Vurulmuş”u Hrant Dink için yazdık. Toplumdaki bu yaman çelişkiye değinmek istedik, bir Türk vatandaşının sokak ortasında sırtından alçakça vurulmuş olduğu için yazdık. Benzerlerini çokça gördüğümüz senaryoların ardında gizlenen canavarları hayatlarımızdan kovmak için yazdık. İnsanoğlu düşlerini gerçekleştirmektense çıkarlarını genişletme derdinde, kendini kendisi gibi olmaya dayatma, düşlerimize yasaklar getirme peşinde.

Böyle giderse küçük dostalarımızın uzay gemilerinde yolculuk etmeye dair hayalleri de bizimkine benzeyecek. İşte günümüzde “özgürlük bu yüzden sırtından vurulmuş yerde yatıyordu”…

19 Ocak 14:30′da herkesi Agos gazetesi önünde olmaya çağırıyoruz, Hrant için Adalet için yürümeye; kulaklarınızda da “Özgürlük Sırtından Vurulmuş” olsun.

Bundan yaklaşık 5-6 ay önce Berke Özgümüş’ü (Syantek) askere gönderdik. Bu süre zarfında konserlerimizde bize Deniz Alemdar eşlik etti. Gruplarda birilerinin eksilmesi hep sancılı olur, özellikle de albüm ve şarkı sayınız artmışsa ve düzenlemelerde kolaya kaçan bir grup değilseniz. Deniz’le güzel konserler verdik, bol araba yolculuğu yaptık birlikte. Bol da prova yaptık tabi öncesinde. Açık konuşmak gerekirse kendi şarkılarımızın provasını yapmak her zaman eğlenceli olmuyor, özellikle de son albümün üzerinde bir sene boyunca çalıştığımız düşünülünce..

Şimdi Syantek’in dönmesine iki haftadan az kaldı. Birlikte sahnede olmayı özledik o yüzden Syantek döndükten sonra fazla rahatlayıp gevşemesine izin vermeden 30 Ocak Cumartesi gecesi İstanbul’da 2010′un ilk konserini vereceğiz. Uzun zaman sonra tam kadro sahnede olacağız.

Unutmadan ekleyelim; Bronx Pi İstanbul’da en iyi ses sistemine sahip, bu konuya en profesyonel yaklaşan  mekanlardan biri. Son konserimizde herkes duyduklarından oldukça memnun kalmıştı. En iyi tonmeister Erim Arkman da bizde, Ghetto’dan sonra onu da tanıtmamıza gerek yok… Yani 30 Ocak gecesi hem kadro hem de ses tamamdır, seyircimiz de 2009′un en iyisi olduğuna göre fazla söze gerek yok….Orada görüşürüz…