Başlangıçta dünyayı değiştirebileceğini hayal eden bir çocuktuk her birimiz. Sevdiklerimiz, kıskandıklarımız, kaçıp kurtulmak istediklerimiz ve asla kaçamadığımız değerleri olan. Zaman ve yaşadıklarımız bizi olduğumuz yerlere sürükledi. Bazen elimizdeydi her şey bazense biri zorla çekiştirdi kolumuzdan…

Kendimizi evrenin en rahat yerinde yastığımızın üstünde hayaller kurarken uyandırdık, bazen dünyaya gülümsedik bazen öfkeyle geçiştirdik. Büyüdük, kimilerimiz yeniden doğdu, kimilerimiz yaşlandı. Birimiz için savaştı hayat, çırılçıplak bir bedenle kazanılmayı bekleyen bir diğerimiz için bir rutindi sonu gelmeyen. Yine de karşılaştık, yarıştık, barıştık ya da şakalaştık. Hayatın dikenlerine battık içimizi kanattık ya da dans ettik umuda takılmış bir çiçek yakamızda dikensizce bize cesaret verirken. Kimimiz özgürdü doğduğunda kimimiz tutsaktı geçmişin gölgesinde kalmış zindanda…

Yinede yaşadık, yaşıyoruz ya da yaşıyor sanıyoruz bedenimizde. Ruhumuzla saklambaç oynadı inandığımız şeyler ve biz zarlar attık geleceğe karşı rollerimiz ağırlaştıkça…

Kendimize resimler yaptık, hikayeler yazdık, şarkılar söyledik ya da kendimize bakındık mürekkebe bulanıp kitapların arasında…

Kimimiz başka mutluluklar buldu renkli salonlarda kimimiz uçup kaybolmak istedi yine renkli uçan balonlarla…

Kaçımız gökyüzüne baktı ve özgürlüğü düşledi bir kuş gibi ve kaçımız bu yüzden vurulup köpeklere toplatıldı beton ormanlarda. Boş düşünce balonları koydular aklımıza, düşünmeyi durdurdular yıldızları elbisesine dikmiş robotlarla.

Aşık olup kendimizi masallarda yaşatırken kimimizin kalbini ıskaladı güzellik kimimizi esir aldı, kendine çevirdi çirkinlik. Her şeye karşıydık bir zamanlar hepimiz . Sonra yeni yollar bulduk, yeni inler keşfettik ya da kaçtık, biçim değiştirdik. Hangimiz sonsuza kadar saklanabileceğini düşündü gerçekten. Hangimiz ipler gerip yürümeye çalıştı inanmadıklarının üstünden…

Hangimiz kendini tanımadı aynaya baktığında içinde kanından başka şeyler akarken. Kimilerimiz büyüdü, kimimiz küçüldü zaman hep büyürken. Birimiz susuz kaldı bir diğerimiz kahvesini yudumlarken.

Birimiz uygunsuz bulundu sallandı güneş doğarken diğerimiz lüzumsuz bulundu parladı güneş batarken. Bazen kafes aradık kendimize bazen bir boşluk kendimizi sorgularken. Kimimiz yeni doğdu kimimiz ölürken. Hayat durdu birileri mutlu diğerleri ağlarken. İsyan ettik yaşama ya da yalvardık ihtiyacımız vardı havaya, suya, zamana…

Yeni çıkmış gibi sudan, yeni başlamış gibi hayat dünyada, ilkel umutlarımız olsaydı yine benzermiydik birbirimize. Yine de ortak olduk, seviştik, dövüştük hepsinde de zarar verdik kendimize. İzini sürdük anlamının ya da hiç dert etmedik yaşamaktan fazlasının ve tükettik üretmeye çabalarken bile.

Başladık, ortasına geldik, bitirdik, belki de yeniden varmak üzereyiz her seferinde başka başka yerlere.